Leyndardómar og saga kaffisins
Saga kaffisins er umleikin leyndardómum, leynimakki, ævintýrum og háska. Sagan byrjar á leyndardómum. Sá fyrsti sem þar kemur við sögu er assiríski (eþíópíski) geitahirðirinn Kaldi. Kaldi tók eftir að geitur hans dönsuðu og ærsluðust eftir að hafa étið skrítin rauð ber.
Hann vildi taka þátt í fjörinu og borðaði því líka berin og áður en varði var hann farinn að dansa með hjörðinni. Ábóti á göngu sá Kalda og spurði hann úti þessa undarlegu kæti hans og dýranna. Trúandi því að þessi ber gætu hjálpað bræðrum hans í munkareglunni að halda sér vakandi við bænagjörð, fór ábótinn með rauð ber með sér til þeirra.
Aðrar þjóðsögur hafa bendlað kaffi við persónur eins og Helenu af Tróju, Hún er sögð hafa haft með sér kaffi frá Spörtu til Tróju sem hinn "stórkostlega drykk" sem Hómer ritar um.
Grasafræðingar halda því fram að kaffi komi upprunalega frá Eþíópíu og að þaðan hafi það breiðst út um heiminn.
Í mörgum þjóðsögum og goðsögnum kemur fram að byrjað var að neyta kaffis frekar sem matar en drykkjar. Því er haldið fram að afrískir þjóðflokkar hafi kramið þroskuð berin og blandað saman við dýrafitu til þess að gera hressandi og orkuríkan mat. Þeir borðuðu þessa blöndu til næringar og til að æsa sig upp fyrir bardaga. Fyrsti kaffidrykkurinn var eins og vín. Lögurinn af gerjuðum kaffiberjum var blandaður með köldu vatni til að útbúa lokkandi drykk.
Það var ekki fyrr en Arabar byrjuðu að sjóða hráar kaffibaunir (fræin) að kaffið var notað sem heitur drykkur. Þó að kaffi sé talið upphaflega frá Eþíópíu, var það fyrst ræktað í klausturgörðum í Yemen (Arabíu) fyrir a.m.k. 1000 árum. Talið er að arabískir kaupmenn hafi fyrst komið með kaffi frá Eþíópíu yfir Adenflóann og inní Yemen í gegnum Mochahöfnina.
Svo mikið kaffi fór í gegnum þessa höfn að MOKKA varð samheiti yfir kaffi.
Eins og Afríkubúar gerðu Arabar fyrst vín úr gerjuðum berjunum.
"Qahwah", arabíska orðið yfir vín var fyrst notað til að lýsa kaffi.
Þar sem vín var bannað skv. islömskum lögum var kaffi notað í staðinn.
Í upphafi var það aðeins notað við trúarathafnir og sem hressandi drykkur ávísaður af læknum, en varð fljótt vinsæll og útbreiddur drykkur.
Til að anna vaxandi eftirspurn, byrjuðu Arabar að rækta kaffiplöntur með græðlingum í gróðrarstöðvum. Þegar plönturnar voru orðnar nógu þroskaðar voru þær gróðursettar við fjallsrætur með vökvunarkerfi og skjólbeltum með öspum til þess að verja þær fyrir sólinni.
Í fyrstu voru berin notuð í drykk, en fljótlega var farið að rista kaffibaunirnar og sjóða. Úr því varð nýr gulleitur drykkur. Á 13.öld, eða þar um bil, varð næsta þrøunarskref í Tyrklandi.
Hinar ristuðu kaffibaunir voru muldar í duft sem var síðan blandað með vatni, sykri og kryddum (t.d. kanil, kardimommum og negul) og síöan soðið. Útkoman, sem við köllum tyrkneskt kaffi, var sterk lögun sem hægt var að hita upp og borin fram í litlum sterkum skömmtum.
Uppfinningin á Ibrik (pottur í laginu eins og stundaglas) hraðaði þessari tilreiðsluaðferð. Um leið og kaffi varð vinsælt og var ekki lengur notað eingöngu til lækninga og í sambandi við trúarathafnir, opnaði fyrsta kaffihúsið í Mekka.
Í þessum kaffihúsum ("gahveh khaneh") gat fólk safnast saman til að spila, hlusta á músik, ræða trúar- og pólitísk málefni og ,..... drekka kaffi. Kaffihúsin sem seinna spruttu upp í Evrópu voru mótuð eftir þeim upprunalegu í Mekka, Konstantínópel og Damaskus.
Þrátt fyrir að stjórnmála- og trúarleiðtogum fyndist þeim á vissan hátt ógnað af þessari kaffihúsamenningu, mistókust tilraunir þeirra til að loka þeim. Kaffi var of vinsælt og skárri kostur en t.d. áfengi. Fljótlega var líka farið að nota kaffið inni á heimilunum, þar sem það var notað við hátíðlegar athafnir.